به نام خداي ايثار و انصاف

 

بالاخره كنكور دادم،بالاخره دارم فارغ التحصيل ميشم.وقتي به اين چهار سال نگاه ميكنم ميبينم از هر كسي كه كنارم بوده يه چيزي ياد گرفتم(دلم برا همشون تنگ ميشه):

 

از دكتر قلي زاده:عدالت و وظيفه شناسي

از دكتر سالمي:كنار اومدن با مشكلات

از دكتر طيبي:خالي بندي (شوخي كردم)...صبر و حوصله

از دكتر نظري:اقتدار و جديت

از دكتر حجتي:تلاش و كوشش طاقت فرسا

از دكتر عباسپور:نظم ،ولي كاش اونقدر منو اذيت نميكرد...

با دكتر وكيلي هم تازه آشنا شده بودم ،يادم نميره هر وقت ازش سوال مي پرسيديم ،ميگفت اين مهم نيست...

 

بچه هاي كلاسمون رو بگو:

 

300 تجزيه، دكتر نيشابوري، زوج سبزواري ،تربت جامي عينكي كه چه قدر اذيتم ميكرد، 700شيمي فيزيك،گنابادي خالي بند،آقا معلم بامزه،سيد خجالتي،مشهدي نخودي و قمي دور از ما

 

 

بافتي رو بگو كه هيچ وقت فراموشش نميكنم،بيات سمبل تلاش،زينب بدشانس،اباذري هميشه شاكي، سحر شيطون،پيش قدم سردر گم ....و عروس خانم نيشابوري

 

اين همه آدم ،همه ميگن اين دلتنگي ها مال همين چند روزه بعدا، همه رو فراموش ميكني ولي من ميگم نه .آخه اگه اونارو فراموش كنم تمام تجربه هايي كه كنارشون بدست آوردم فراموش ميشه .

 

به هر حال:

 

پاييز خواهد آمد و خاطرات مقدس دانشجويي را برايت برگ برگ خواهد كرد و تو در اوج لبخندها به گذشته حسادت ميكني

 

 

 

آره بوي بهار مياد

نفس بكش...يه نفس عميق...آها عميقتر

ولي تو رو خدا همونطور كه خدا رو به خاطر زنده بودنت شكر ميكني

 

سپاسگزار اون بنده خدايي باش كه اون روزا به خاطر تو نفس كشيد

و حالا زنده بودنش وابسته است به يه دستگاه.

هميشه ميگن بايد براي گلي گلدان شد كه اگر به

آسمان هم رسيد ريشه اش رو فراموش نكنه.

پس خدايا كمكمون كن يه نسل سومي بي هويت و بي ريشه نباشيم يا بهتره بگم يادمون نره چه کسی گلدونمون شد.

امیدوارم در سال جدید بهترین روزها رو تجربه کنین

"عمران جنگ دوست تنها بازمانده يك خانواده سیزده نفری از فاجعه شيميايي سردشت"

او امروز 22 سال دارد و دانشجوي سال چهارم رشته ادبيات عرب دانشگاه مهاباد است و البته "جانباز 70 درصد شيميايي".

 

عمران دو سال بيشتر نداشته كه خانواده اش را در بمباران شيميايي سردشت(هفتم تير ماه1367) از دست داده و آخرین همراه او – پدرش- (شهيد محي الدين جنگدوست) نیز دو سال پیش (بهمن ماه سال 1384) در بيمارستان ساسان تهران بدرود حيات گفته، در حالي كه دكتر سهراپ پور در آخرين برگه پرونده اش نوشته بود؛ "ايست تنفسي- قلبي متعاقب گازهاي شيميايي"

درباره دوران كودكي و نوجواني اش مي گويد:

آنطور که بعدها فهمیدم، منرل ما در ميدان سرچشمه سردشت بوده و در آن روز (هفتم تیر1366) مادر و برادران و خواهرانم در كنار هم در زير زمين خانه مان شهید شده بودند.
و اينطور زمزمه مي كند: من تنهايم. بي كسي و تنهايي از يك طرف و ابتلاي به اين بوي نا آشنا و غريب از يك طرف.

كلثوم، ليلي،پري،مريم، عباس و ابراهيم، نام خواهران و برادراني هستند كه هرگز آنها را نديده و خاطره اي هر چند كوتاه و مبهم از آنان ندارد.
و بعد از شيميايي باران سردشت او نزد پدر بزرگ و مادر بزرگش زندگي مي كرده و البته به همراه پدري مجروح و دردمند كه عمران مي گويد: "يك روز هم حتي پدر را سرحال و سالم نديدم".

عمران مي گويد: هر دو ماه يك بار از مهاباد به تهران مي آيم و مدام بايد تحت نظر پزشكان باشم.تا حالا بيش از نصف عمرم را در بيمارستان گذارنده ام. مشكلات جسمي و روحي و معضلات اداري و نبود امكانات مناسب در شهرستان باعث آزار بيشترم مي شود.

او در زمينه درمان مصدومين شيمايي تحليل وِيژه اي دارد:
در يك جمله معتقدم بايد مسئولين و متخصصين درمان جانبازان شيميايي زمينه "بازگشت به جامعه" را براي اين قشر زجر ديده و مظلوم فراهم كنند.
عمران جنگدوست تاكيد مي كند كه؛
اميدوارم اطلاع رساني اين درد كهنه به خوبي انجام شود. دستگاه هاي تبليغاتي همت كنند و سردشت و مردم شيميايي زده آن را به دنيا معرفي كنند.

و مي گويد: ما مرزنشينان ايران در سالهاي دور و پرخطر تاريخ به مرزباني اين سرزمين پرداخته ايم و اجدادمان در راه حراست از اين سرزمين شهد شهادت نوشيده اند.

عمران آرزوي روزي را دارد كه در دادگاه عدل الهي به محضر خداي عدل گستر برسد و داد خود را از همه جنايتكاراني كه او و شهر و خانواده اش را به خاك و خون كشيدند،‌ بستاند.

او يك رنج نامه هم براي خودش دارد:
من تنهايم. بي كسي و تنهايي از يك طرف و ابتلاي به اين بوي نا آشنا و غريب از يك طرف.
كيست كه يك لحظه آلام استخوان سوز ما را بفهمد! به كدام گناه روزي صد بار مردن و زنده شدن!
به نظر شما نشو و نماي يك فرزند قرباني سلاح هاي شيميايي در فضاي يك خانواده شيميايي زده آن هم در يك شهر شيميايي شده چگونه خواهد بود؟!
آيا نگاه اينچنين فردي نسبت به جهان و جامعه انساني و بشريت مثبت خواهد بود؟!
من از كودكي سرفه مي كنم. ‌سرفه هايي خون آلود و مدام نفسم بند مي‌آيدو.....

(این پست رو گذاشتم تا خطاب به آدمایی مثل خودم یاد آوری کنم که زندگی خیلی مهمتر از این چیزهایی است که خودمون رو درگیرش کردیم)

یک پژوهشگر فلسطینی اعلام کرد

رژیم صهیونیستی زباله‌های هسته‌ای و شیمیایی خود را در مناطق فلسطینی دفن می‌کند
 

 

پژوهش‌های فلسطینی حاکیست که اسراییل بیش از 50 درصد از زباله‌های هسته‌ای و شیمیایی خود که برابر با سه میلیون تن می‌شود را در مناطق فلسطینی دفن می‌کند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح های شیمیایی به نقل از  پرس.تی.وی ـ بیروت، جابر الطمیزی پژوهشگر فلسطینی و مسوول هماهنگی اتحادیه کشاورزان فلسطین در پژوهش خود گفت: «خطر در آن جا نهفته است که زباله‌های مناطق صنعتی اسراییل بطور محرمانه دفن و موجب مرگ تدریجی و گسترش بیماری‌ها به دلیل تولید گازهای سمی و یا فاجعه‌های زیست محیطی در میان فلسطینی‌ها می‌شود».
دادگاه اسراییل دستور بستن کارخانه موجود در اطراف شهرهای نتانیا و سابا به دلیل خطر آنها برای محیط زیست را صادر کرد.

وی افزود: «اسراییل با انتقال کارخانه‌ها به زمین‌های مصادره شده فلسطینی در کرانه باختری در نزدیک شهرهایی مانند طولکرم و سلفیت و الخلیل در جنوب، موجب گسترش بیماری‌های خطرناکی شده است؛ زیرا کارخانه‌های شیمیایی در شهرک‌های اسراییلی در کرانه باختری میلیون‌ها تن گاز سمی و پساب‌های خود را به مناطق فلسطینی منتقل می‌کنند».

الطمیزی گفت: «انتقال کارخانه شیمیایی به نزدیک مناطق فلسطینی تصادفی نیست بلکه هدف از آن نابودی فلسطینی‌ها است زیرا آنان از همه وسایل غیر اخلاقی برای مبارزه با فلسطینی‌ها استفاده می‌کنند».

محمود سعاده معاون بخش خاورمیانه سازمان پزشکان بین‌المللی برای حمایت از جنگ هسته‌ای و پرتوهای آن گفت که اسراییل سالانه هزاران تن از مواد شیمیایی خود را در داخل مناطق فلسطینی دفن می کند مانند آن که اخیرا در شهر بئر السبع رخ داد که هدف نابودی نسل اعراب است.

سعاده گفت: «اسراییل قوانین مربوط به دفن صحیح زباله‌ها را رعایت نمی‌کند که نیاز به دفن در عمق 50 متری دارد بلکه زباله‌ها را در نزدیک مناطق عرب‌نشین دفن می‌کند که موجب افزایش بیماری‌های مختلف و مرگ و میر میان آنان شده است».

دستهای آلوده هلندی

گزارش رسمي و محرمانه سازمان ملل متحد معروف به FFCD (گزارش نهايي و کامل سازمان ملل) که در خصوص برنامه تسليحات شيميايي عراق است در واقع اقرار رژيم صدام درباره تسليحات شيميايي خود است که در سال 1992 به بازرسان آنسکام (unscom) ارائه شد. بخشي از اين گزارش معتبر، ليستي از شرکت هايي است که تسليحات و مواد شيميايي را در اختيار عراق قرار داده اند، از جمله دو کمپاني هلندي که به خوبي اثبات شده مواد شيميايي در اختيار رژيم صدام قرار داده اند که براي ساخت سلاح هاي شيميايي مورد استفاده قرار گرفته است.اين دو کمپاني عبارتند از:

 

1- شرکت «مل خمي» (Melchemie) در شهر آرنم هلند که در حال حاضر به Melspring

تغيير نام داده است.

 

 2- شرکت KBS که در حال حاضر تحت عنوان Bravenboer & Scheers فعاليت مي کند.

 

شرکت «مل خمي»

براي ساليان طولاني شرکت مل خمي تامين کننده مواد شيميايي براي عراق بود. براساس نامه اي از شرکت عراقي SEPP، اين موارد تا سال 1985 عبارت بوده از يکصد تن فسفر، يکصد و پنجاه تن ايزوپروپيلن الکل، 15 تن پيريرين، 30 تن اï-کلرو بنزآلدئيد، يک هزار تن تيونيل کلرايد، 20 تن پتاسيم هيدروژن فلورايد، 60 تن فسفر اکسي کلرايد و 5 تن هيدروژن فلورايد. در سال 1985 سرويس بررسي هاي اقتصادي (در حال حاضر تحت عنوان FIOD-ECD) متوجه فعاليت هاي شرکت مل خمي شده و نهايتاً موضوع به دادگاه کشيده شده و شرکت مل خمي به جرم نقض قوانين صادراتي هلند به پرداخت جريمه اي معادل يکصدهزار گيلدر (معادل چهل و پنج هزار يورو) و تعليق فعاليت هاي تجاري به مدت يک سال و دو سال مجازات تعليقي محکوم شد. اما پس از اين محکوميت، مل خمي همچنان به ارسال مواد شيميايي به عراق ادامه داد. گزارش محرمانه سازمان ملل متحد (FFCD) از اين کمپاني آشکارا به عنوان يکي از شرکت هاي فراهم کننده مواد شيميايي براي برنامه تسليحات شيميايي عراق نام مي برده (با ذکر ليستي از مواد شيميايي صادر شده به عراق.)

شرکت

KBS

در سال 1983، شرکت KBS يک محموله پانصدتني از ماده شيميايي «تيودي گليکول (TDG)» را به عراق ارسال کرد. از آن پس به دليل حجم بالا و غيرمعمولي سفارشات دريافتي از عراق براي اين مواد پيدا بود که از اين ماده براي ساخت گاز خردل استفاده مي شود. براساس گزارش FFCD، اين شرکت مجموعاً 500 تن تيودي گليکول، يکصدوپنجاه تن «تيونيل کلرايد» و 600 تن سديم سيانيد در فاصله بين سال هاي 1982 تا 1984 به عراق صادر کرد. دو ماده اول براي ساخت سلاح شيميايي گازخردل و آخري براي ساخت گاز سيانيد مورد استفاده قرار مي گيرند. در فوريه و مارس 1984 هنگامي که سفارش ديگري براي ارسال تيودي گليکول به عراق در دست اقدام بود، صادرات اين محموله به سفارش وزارت امور خارجه هلند متوقف شد. هرچند ساير روابط تجاري بين KBS و عراق ادامه يافت. با اين حال سوال مکتوب نمايندگان پارلمان هلند که در سال 2005 در خصوص امکان اقامه دعوي کيفري عليه شرکت KBS با مخالفت وزير دادگستري وقت مواجه شد عمدتاً به اين استدلال که مشخص نيست مسوولان KBS در آن زمان تا چه اندازه به استفاده نهايي از اين مواد شيميايي توسط عراق آگاهي داشته اند، همان سوال کليدي که در خصوص پرونده قضايي فرانس فن آنرات نيز پيش رو بود.

سياست هاي دولت هلند

سياست خارجي دولت هلند در قبال عراق در سال هاي دهه هشتاد ميلادي تاسف بار بود. در سال هاي جنگ عراق با ايران، دولت هلند تلاش کرد روابط اقتصادي خود را با رژيم صدام در بهترين شکل ممکن نگه دارد، برخلاف سياست بي طرفانه، آنان ترجيح دادند چشمان خود را بر جناياتي که در طول اين جنگ رخ داد، ببندند. در خصوص موضوع ارسال محموله هاي مواد شيميايي در عراق، دولت هلند اقدامات خود را تنها هنگامي آغاز کرد که ساير کشورها توجه اين دولت را به ارسال محموله هاي عظيم مواد شيميايي از هلند به عراق معطوف کردند. تا آوريل 1984 مقادير زيادي از اين محموله ها بدون هيچ مشکلي به عراق صادر شده بود هرچند پيش از آن اقدامات عراق در توليد و به کارگيري سلاح هاي شيميايي به خوبي آشکار شده بود. حتي پس از آن نيز وزارت اقتصاد هلند تلاش کرد ليست موادي را که صادرات آنان نيازمند صدور مجوز است تا حد امکان محدود کند. به همين دليل هنوز تعدادي از مواد شيميايي که قابل استفاده براي ساخت سلاح هاي شيميايي بودند، با وجود هشدارهاي وزارت امور خارجه، همچنان صادر مي شد. بنابراين پس از آوريل 1984، صدور مواد شيميايي ساخت سلاح هاي ممنوعه به عراق همچنان ادامه يافت، در حالي که حملات شيميايي عراق عليه ايران و حتي کردهاي عراقي با شدت بيشتري ادامه داشت، حمله وسيع شيميايي عراق به حلبچه به ويژه باعث موجي از خشم و نفرت در بين افکار عمومي جهان نسبت به اين جنايات شد. در همان هفته وقوع اين جنايت، هياتي از مقامات تجاري عراق از هلند بازديد کردند، اما دولت هلند حتي يک کلمه راجع به کاربرد سلاح هاي شيميايي سخني بر زبان نياورد.

نویسنده : دکتر شهریار خاطری مدير روابط بين الملل انجمن حمايت از قربانيان سلاحهاي شيميايي

منبع؛ گزارش رسمي انجمن مبارزه با تجارت اسلحه در هلند 9 مه2007



 

میلاد پر برکت امام زمان(عج) بر تمام شیعیان مبارک باد

مژده به جانبازان عزیز شیمیایی

رييس مركز رسیدگی به مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران :

پايگاه‌هاي سلامت جانبازان شيميايي در سراسر كشور راه اندازی می شود

 

رييس مركز رسیدگی به مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران از راه‌اندازي كلينك و مراكز درماني تحت عنوان "پايگاه‌هاي سلامت جانبازان شيميايي" در سراسر استا‌ن‌هاي كشور خبر داد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح های شیمیایی به نقل از خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)،دكتر "سيد محمد ميرهاشمي"،رييس مركز مصدومان رسیدگی به مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران گفت: در صورت مهيا شدن امكانات، تعدادي از اين مراكز و كلينك‌ها، در سال جاري براي دسترسي آسان جانبازان شيميايي به مراكز درماني در استان‌ها راه‌اندازي مي‌شود.

وي ياد آورشد: البته كلينك تخصصي براي اين دسته از جانبازان در تهران وجود دارد، اما قصد داريم، با راه‌اندازي اين مراكز در استان‌ها، امكان درمان بيماري‌هاي ساده آن‌ها را در شهرهايشان فراهم كنيم، تا فقط در صورت داشتن مشكلات و بيماري‌هاي پيچيده به تهران مراجعه كنند.

رييس مركز مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران با بيان اين كه در جنگ تحميلي،یکصد هزار نفر در معرض بمب‌هاي شيميايي قرار گرفته‌اند، گفت: از اين تعداد،50 هزار نفر دچار عوارض شديد جسمي از ناحيه ريه، پوست و چشم شدند كه در بنياد شهيد تشكيل پرونده داده‌اند.

ميرهاشمي افزود: تعدادي از جانبازان، در اثر استنشاق گازهاي شيمياي، دچار بيمار‌ي‌هاي خفيف هستند و بيماري برخي از آن‌ها نيز شديد است كه عمده اقدامات مركز مصدومان شيميايي نيز انجام فعاليت‌هاي پژوهشي و آموزشي براي بهبود آن‌هاست؛ به طوري كه خانواده‌هاي جانبازان تحت آموزش قرار گرفته و پژوهش‌هايي نيز در زمينه درمان صورت مي‌گيرد، تا در كنار آموزش خانواده‌ها، روش‌هاي درماني مفيد و به روز براي جانبازان شيميايي شناسايي شود.

وي طرح «پايش سلامت» را از ديگر اقدامات مركز مصدومان شيميايي بنياد شهيد، عنوان و تصريح كرد: بر اساس اين طرح، هر جانباز داري فرم پايش سلامت است و وضعيت جسمي وي به صورت ماهانه تحت نظر پزشكان متخصص بررسي شده و در اين فرم درج مي‌شود و با تكميل آن، از آخرين وضيعت جانباز اطلاعاتي حاصل مي‌شود.

رييس مركز مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران، تفاوت مجروحان و جانبازان شيميايي با ساير مجروحان از جمله جانبازان قطع عضو را تفاوت در درمان آن‌ها برشمرد و اظهار كرد: براي درمان جانبازان شيميايي حتما بايد به امكانات و دانش روز مجهز باشيم؛ زيرا جانباز قطع عضو مي‌تواند تا پايان زندگي، با پروتز زندگي كند، اما جانبازان شيميايي با توجه به تشديد ضايعات جسماني و عود بيماري به صورت مداوم، نيازمند درمان هستند.

مير هاشمي درباره تعداد سالانه شهادت جانبازان شيميايي گفت: در اين زمينه آمار مشخصي وجود ندارد؛ چرا كه ممكن است در يك سال جانبازي به شهادت نرسد، اما در سالي ديگر دو يا سه نفر از آن‌ها، شهيد شوند.

وي با تاكيد بر اين كه با اجراي طرح پايش سلامت و راه‌اندازي كلينيك‌ها و مراكز درماني سعي شده از شدت ضايعات جسمي و شهادت زودهنگام جانبازان جلوگيري شود، تصريح كرد: درصورت لزوم از متخصصان خارجي نيز براي درمان جانبازان دعوت مي‌شود، هر چند در بسياري از مسايل درماني جانبازان، نسبت به جوامع بين‌المللي صاحب نظر هستيم.

رييس مركز مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران افزود: همچنين اگر شوراي عالي پزشكي تشخيص دهد كه جانبازان شيميايي براي درمان، نيازمند اعزام به خارج كشور هستند، در اسرع وقت اقدام به اعزام آن‌ها مي‌كنيم؛ به طوري كه سال گذشته، حدود90 نفر از جانبازان شيميايي براي درمان به خارج از كشور اعزام ‌شدند.

ميرهاشمي با بيان اين كه شوراي عالي پزشكي با لحاظ جوانب مختلف درمان و بيماري، لزوم اعزام جانباز به خارج از كشور را اعلام مي‌كند، گفت: همچنين جانبازاني كه درمان خود را از خارج كشور شروع كرده‌اند، نيز براي ادامه درمان به خارج اعزام مي‌شوند و اين طور نيست كه جانبازي به خاطر مسايل مالي، از درمان در خارج از كشور باز بماند.

وي درباره مشكلات درمان اين دسته از جانبازان توضيح داد: ممكن است، داروي جانبازان شيميايي در برخي موارد همچون اسپري خاصي كمياب شود كه تمام اقدامات لازم انجام مي‌شود، تا اين مشكلات نيز به حداقل برسد.

به گفته رييس مركز مصدومان شيميايي بنياد شهيد و امور ايثارگران، نشست‌هاي علمي با حضور پزشكان در تخصص‌هاي ريه، چشم و پوست در طول سال تشكيل مي‌شود، تا با بحث در زمينه روش‌هاي درماني جانبازان، در جريان آخرين تجارب و شيوه‌هاي درماني قرار گيرند و سپس بر اساس نتايج اين نشست‌ها، پروتكل درماني و تشخيصي براي جانبازان، تدوين مي‌شود.

 

انتهاي پيام.۱۰/۴/۱۳۸۷

   

به خاطر خدا ما را فراموش نکنید

 

 

 

زرده؛ دهکده شیمیایی ها

در ماه ژوئيه سال 1988، (مرداد ماه 1367) در آخرین روزهای جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، روستای زرده در استان کرمانشاه هدف بمباران شيميايی هواپيماهای عراقی قرار گرفت.
 

 

آن روز صبح سحر مردم زرده در امامزاده روستا گرد آمده بودند.
ابتدا صدای هواپيماهايی که از بالای سر می گذشتند شنيده شد. البته اين صداها برای روستايی که در دامنه کوهی غبارآلود در مرز ايران و عراق واقع است پديده تازه ای نبود.
امروز همه به ياد می آورند که صدای انفجار تا چه حد خفيف بود و به هيچ وجه با مرگ و ويرانی گسترده ای که به بار آورد تناسب نداشت.
هر هواپيما چهار بمب، هر کدام به وزن 250 کيلوگرم، رها کرد. دود ناشی از آن زرد، سبز، قرمز و سياه بود.
یکی از اهالی می گوید،مثل رنگين کمان بود و يکی ديگر آن را به آسمانی که با پرده ای رنگين پوشانده شده باشد تشبيه کرد.
اول پرندگان از درخت ها افتادند و بعد آدم ها يکی يکی نقش بر زمين شدند.
دويست و هفتاد و پنج نفر صبح آن روز در امامزاده جان باختند - خيلی هايشان زنان و کودکان بودند- .
ساکنان زرده می گويند: بويی چون ادويه گنديده فضا را پر کرد، بوی غريبی که از مرگی ناآشنا خبر می داد.

 
هديه دختر 28ساله شیمیایی شده می گوید: "هر روز يواش يواش حالم بدتر می شود و دکتر هم نمی تواند کاری بکند."
قوه بينايی، پوست و تنفس او خراب شده است.
هديه که نمی تواند به مدرسه برود تنها قادر است در برخی کارهای سبک به مادرش کمک می کند.
گلبانو بانوی دیگری است که آن روز صبح به امامزاده رفته بود و بعد از بمباران برای شستن مواد شيميايی به نزديک ترين چشمه دويد. آخرين چيزی که گلبانو هنگام نوشيدن آب و پاشيدن آن به صورتش به ياد دارد اين است که آب داغ بود.
او متوجه نشده بود که يکی از بمب های شيميايی در سرچشمه سقوط کرده و منبع اصلی آب روستا را آلوده کرده است.
با دست زدن به آب او تنها بر جراحات خود افزود. گلبانو وقتی در بيمارستان چشم گشود با خبر شد که پنج برادر و پدرش کشته شده اند. ستشوی سر و صورت با آب آلوده زخم های گلبانو را بدتر کرده بود.

آنها می گویند: داستان حلبچه را همه می دانند اما روستای ما چه؟ به خاطر خدا ما را فراموش نکنيد."
نه سال طول کشيد تا پزشکان محلی تشخيص دادند که تقريبا کل جمعيت روستا از آثار ماندگار گاز خردل و گاز عصبی رنج می برند.

 

هيچ کس نمی داند که آسيب های زيست محيطی آن بمباران چقدر است يا عواقب آن برای آيندگان چيست. هرچه باشد اين نخستين جنگی بود که در آن از گازهای عصبی استفاده شد.
"چشم پوشی"
پس چرا صدام حسين و دیگر فرماندهان ارتش بعث عراق به خاطر جنایتی که در روستاهايی مانند زرده مرتکب شده محاکمه نشدند و نمی شوند.
ايران از 30 مورد از چنين حملاتی به خاک خود که در برخی از آنها تا 300 بمب افکنده شد، سند تهيه کرده است.
مسلماً يکی از موارد آشکار تبعيض در محاکمه سران رژیم بعثی عراق این بود که هرگز به خاطر آنچه در سوی ديگر مرز در ايران انجام دادند هرگز مورد بازخواست قرار نگرفتند.
یقیناً دولت های غربی از اقدامات شرکت هايی که سلاح های شيميايی در اختيار صدام حسين می گذاشتند برای همیشه چشم پوشی کردند.
هرچه باشد صدام در آن روزها نقش متحد غرب عليه ايران را بازی می کرد.
سالها بعد از حادثه مردم زرده هنوز منتظر ثبت دادخواهی خويش در محاکم بین المللی هستند.
 

پایان

 

محمد حسنی - تحریریه پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح های شیمیایی

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ساخت نایچه مصنوعی به کمک مهندسی بافت توسط محققان ایرانی

به گزارش مهر:

نخستين نايچه مصنوعي به كمك مهندسي بافت از سوي محققان ايراني در دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي ساخته ودر آذر ماه 86 رونمايي شد.

ساخت ناي مصنوعي تحول عظيمي براي درمان مشكل آسيب عضو ناي  بيماران است.ناي مجراي تنفسي است كه از حنجره شروع ميشود و به ريه ختم ميشود.اين عضو 12 سانتيمتر طول دارد و كساني كه در جريان جنگ تحميلي دچار آسيبهاي شيميايي شده اند و بافت داخلي ناي آنها آسيب ديده و موجب تنگي نفس آنها ميشود مجبور به تعويض ناي هستند.

گفتني است:نايچه مصنوعي براي نخستين بار در دنيا ساخته شده و در حال حاضر مرحله تحقيقات حيواني آن با موفقيت به پايان رسيده است و به زودي مراحل آزمايشات انساني آن آغاز ميشود و در دهه فجر 87 نمونه انساني پيوند شده در معرض ديد محققان قرار ميگيرد.

بمب جنسی.سلاح جدید آمریکا

در سال 2005 ميلادي شبكه بي بي سي براي اولين بار خبر از طراحي و ساخت بمب جنسي را داد.بر اساس اين گزارش اگرچه در بررسي هاي به عمل آمده تعدادي از سلاحهاي غير كشنده پيشنهاد شده نظير مواد حساسيت زاي پوستي.مواد ايجادكننده بوي بد دهان.مواد نفخ آور و...مورد پذيرش قرار نگرفتند.اما رهبران پنتاگون نظر مثبت خود را در مورد پروژه بمب جنسي اعلام كردند.

بسياري معتقند كه رزمندگان مسلمان ترجيح ميدهند خود را در يك عمليات انتحاري منفجر نمايند اما ذلت يك زندگي توام با همجنس بازي را نپذيرند.

لذا بكارگيري اين سلاح از سوي ارتش آمريكا ميتواند به افزايش كشته هاي ما بيانجامد.اما بايد دانست كه سرمايه گذاري 7.5 ميليون دلاري ارتش آمريكا براي ساخت چنين بمبهايي ميتواند حتي به پايان يافتن سريعتر جنگ عراق بيانجامد.